واژه‌ی «پارادایس» (به انگلیسی paradise) از فارسی باستان «پردیس» می‌آید: باغِ محصورِ دیواردار. کوروش بزرگ در پاسارگاد چنین باغی ساخت. از همان‌جا گل، بخشی از هویت ایرانی شد. این خطّ زمان، مسیرِ گل را از باغِ هخامنی تا ویترینِ گل‌فروشی امروزِ تهران نشان می‌دهد.

۱) باغ ایرانی — نقطه‌ی شروع (۵۵۰ ق.م)

«پردیس» = باغِ محصور. واژه‌ای که یونانی‌ها از فارسی گرفتند.
پاسارگاد: نخستین باغِ مهندسی‌شده‌ی جهان با کانال‌های آبِ چهارسو.
کشتِ گلِ معطر (yas/یاس، narges/نرگس) در دورانِ هخامنی مستند است.

۲) دوره‌ی ساسانی — گل در تخت و متن (۲۲۴–۶۵۱ م)

نقش‌برجسته‌های طاق‌بستان: تاجِ گل بالای سرِ پادشاه.
«گل و بو» نمادِ فره ایزدی.
لاله و سنبل در متونِ پهلوی نام برده شده‌اند.

۳) پس از اسلام — گلستان و شعر (۹۰۰–۱۵۰۰ م)

سعدی، «گلستان» (۱۲۵۸ م): بوستان و گلستان، دو تلمذ به باغِ ایرانی.
حافظ: «لاله‌زار» استعاره‌ی میدانِ عشق.
مینیاتور: حاشیه‌نویسی با گلِ شاه‌توت، مریم و نیلوفر.
واژه‌ی «گل‌آرایی» در این دوره ریشه‌ی ادبی دارد، نه تجاری.

۴) صفویه — چهارباغ و قالیِ گل‌دار (۱۵۰۱–۱۷۳۶)

خیابانِ چهارباغِ اصفهان: ۱.۶ کیلومترِ درخت‌کاریِ منظم.
قالیِ ایرانی: گل‌های لچه‌تورنج (paisley) و شاه‌عباسی = صادرشدنِ گل‌شناسیِ ایرانی به اروپا.
کاشی‌کاریِ مسجدِ شیخ‌لطف‌الله: گلِ نیلوفرِ آبی در central medallion.

۵) لاله — از ایران تا هلند

لاله (Persian: lāle) در قرنِ ۱۶ از عثمانی به اروپا رفت. هلند از همان پیازِ ایرانی، صنعتِ ۷ میلیارد یورویی ساخت. واژه‌ی "tulip" از "dulband" ترکی (crescent/turban) می‌آید. گلِ ملیِ ایران، ثروتِ ملیِ هلند شد.

راهنمای پرورش: گل لاله. خاستگاه: گل‌های بومی ایران.

۶) قاجار تا پهلوی — گل‌فروشیِ تجاری (۱۸۰۰–۱۹۷۹)

نخستین گل‌فروشیهایی با مفهومِ اروپایی در تهرانِ اوایلِ قاجار ثبت شدند.
در زمان پهلوی، گل‌خانه‌های شمالِ تهران (لواسان/فراه‌آباد) به‌صورت صنعتی درآمدند.
دسته‌گل به‌عنوانِ «هدیه‌ی رسمی» در مناسبت‌های دولتی رایج شد.